varzesh

کاوشگرهای وویجر ۱ و وویجر ۲، که به ترتیب در تاریخ‌های ۵ سپتامبر و ۲۰ اوت ۱۹۷۷ پرتاب شدند، نمادی از بلندپروازی بشر در کاوش فضا هستند. این دو فضاپیما در ابتدا برای مطالعه سیارات بیرونی منظومه شمسی، یعنی مشتری، زحل، اورانوس و نپتون، طراحی شده بودند. مأموریت اصلی آن‌ها شامل جمع‌آوری داده‌ها و تصاویر دقیق از اتمسفر، میدان‌های مغناطیسی، حلقه‌ها و قمرهای این سیارات گازی عظیم بود. وویجر ۲ به تنها فضاپیمایی تبدیل شد که از اورانوس و نپتون بازدید کرده است و اطلاعات بی‌نظیری از این غول‌های یخی دوردست به زمین ارسال کرد. کشف آتشفشان‌های فعال روی قمر آیو مشتری و جزئیات پیچیده حلقه‌های زحل از جمله مهم‌ترین اکتشافات اولیه این مأموریت‌ها بود.

پس از تکمیل مأموریت‌های سیاره‌ای در سال ۱۹۸۹، وویجرها وارد مرحله جدیدی به نام "مأموریت بین‌ستاره‌ای وویجر" (Voyager Interstellar Mission - VIM) شدند. هدف این مرحله، کاوش و مطالعه فضای بین‌ستاره‌ای، یعنی منطقه‌ای فراتر از هلیوسفر (حباب عظیم پلاسمایی که توسط بادهای خورشیدی ما ایجاد می‌شود) است. این سفر طولانی‌ترین سفر فضایی بشر تا به امروز بوده و همچنان ادامه دارد. وویجر ۱ در تاریخ ۲۵ اوت ۲۰۱۲ و وویجر ۲ در تاریخ ۵ نوامبر ۲۰۱۸، به ترتیب وارد فضای بین‌ستاره‌ای شدند و به اولین و تنها ساخته‌های دست بشر تبدیل شدند که از مرزهای نفوذ خورشید فراتر رفته‌اند.

ورود به فضای بین‌ستاره‌ای چالش‌های علمی و مهندسی فراوانی را برای تیم‌های وویجر ایجاد کرده است. از جمله این چالش‌ها، فاصله عظیم از زمین و نیاز به ارتباط با سیگنال‌های بسیار ضعیف است که ساعت‌ها طول می‌کشد تا به زمین برسند. هر دو کاوشگر با استفاده از ژنراتورهای حرارتی رادیوایزوتوپی (RTGs) که با واپاشی پلوتونیوم انرژی تولید می‌کنند، به کار خود ادامه می‌دهند، اما قدرت آن‌ها به تدریج کاهش می‌یابد و ناسا مجبور شده است برخی از ابزارهای علمی آن‌ها را خاموش کند تا انرژی لازم برای ادامه فعالیت دیگر ابزارها و سیستم‌های ارتباطی حفظ شود. همچنین، مشکلاتی در سیستم‌های داده‌برداری و ارتباطی آن‌ها پیش آمده که نیازمند راه‌حل‌های خلاقانه از سوی مهندسان ناسا بوده است.

با وجود این چالش‌ها، وویجرها همچنان داده‌های ارزشمندی را از فضای بین‌ستاره‌ای به زمین ارسال می‌کنند. این داده‌ها شامل اطلاعاتی در مورد میدان‌های مغناطیسی، پرتوهای کیهانی و محیط پلاسمایی خارج از هلیوسفر هستند که به دانشمندان کمک می‌کند تا مرزهای منظومه شمسی و ویژگی‌های فضای بین‌ستاره‌ای را بهتر درک کنند. این کاوشگرهای مقاوم، نه تنها سوابق طولانی‌ترین سفر فضایی را به نام خود ثبت کرده‌اند، بلکه حامل "صفحات طلایی" (Golden Records) نیز هستند که حاوی صداها و تصاویر منتخب از زمین برای هر موجود هوشمندی است که ممکن است در آینده با آن‌ها روبرو شود. وویجرها به عنوان سفیران بشر در کیهان، سفر خود را به اعماق تاریک فضا ادامه می‌دهند و نمادی از کنجکاوی و اشتیاق بی‌کران انسان برای کشف ناشناخته‌ها باقی می‌مانند.